Tweexebntwintig jaar loop ik er al mee rond en tweexebntwintig jaar vecht mijn lichaam tegen zichzelf. Jarenlang werd ik ziek tijdens proefwerkweken of was ik maandenlang doodmoe. Vier jaar geleden vielen alle puzzelstukjes op hun plaats. Ik leed niet aan aanstelleritus of aan faalangst. Ik heb de ziekte van Crohn; een chronische aandoening van mijn darmen. Prima, ik heb ook astma en dat heeft me ook niet tegengehouden om te gaan bungeejumpen of zwemkampioene te worden.
Maar deze strijd was nog lang niet gestreden. Alle mogelijke onderzoeken heb ik gehad en alle medicijnen heb ik geslikt. Twintig infusen met rotzooi gingen mijn lichaam in en het personeel in het ziekenhuis kent me bij naam.
Alles ten spijt. Afgelopen maart werd ik in het ziekenhuis verwacht voor mijn allereerste operatie. Ik moet zeggen dat zo’n blauw operatiehemd me niet misstond, maar zenuwachtig was ik wel. Mijn niet-onknappe dokter – ik hoor McDreamy gemompeld worden – haalde 35 centimeter darm weg. Een stormloop van vrienden en familie tijdens bezoekuur volgde en toen ik werd ontslagen gingen er twee tassen met bloemen extra mee. Een hart onder de riem om hxe9xe9l snel beter te worden.
En nu? Nu gaat het weer als een speer met me! Vriendlief wordt al gek van mijn energie, ik ben weer dikke vrienden met mijn gammele tweewieler en sta te popelen om weer uit mijn dak te gaan. Next stop? Abseilen van de Euromast!

Uren van uitstellen, extra brainstormen en toch-opeens-iets-anders-doen zijn geweest en nu is het moment echt daar. De telefoon oppakken en bellen. Niet naar een jongen die ik stiekem wel leuk vind, maar niet durf te bellen, maar naar een echt, officieel bedrijf. Een bedrijf dat dagelijks honderden telefoontjes krijgt en laat beantwoorden door een verveelde secretaresse. En die moet ik nu gaan bellen voor mijn mediastage.
Bibberend pak ik de telefoon en toets het nummer in. Op een blaadje voor me staan de kernwoorden en in mijn hoofd heb ik al een heel praatje geoefend. Doorzetten nu!
Tuuuuut… tuuuuuuut…. "Met Nensiieee, Bedrijf Dit en Dat..??"
Met een kleine bibber in mijn stem, die vijlende Nancy waarschijnlijk niet eens hoort, dreun ik het hele riedeltje op. Ik hoor aan haar stem dat Nancy hier geen zin in heeft, als ze antwoordt: "Ja, hij is er effuh niet. Mag ik je telefoonnummer, dan belt ‘ie je wel effuh terug!"
Als ik opgehangen heb vraag ik me af waar zij dit baantje aan te danken heeft en besluit dan om de fiets naar de stad te pakken. Bijkletsen met Mirte!
Een aantal drankjes en een portie bitterballen later valt mijn oog op mijn telefoon. Exe9n oproep gemist. Exe9n nieuw bericht. De oproep blijkt van de Baas van Nancy en hij heeft de voicemail ingesproken. Opeens weet ik niet waar ik het zoeken moet. Uit mijn oksels komen opeens extra zweetdruppels en mijn handen worden klam. Hij heeft een voicemailbericht achtergelaten. Help! Wat een professionaliteit zal het uitstralen als ze me horen zeggen: "Hoooi, met mij. Ik ben even schoenen kopen, dus ik wil niet gestoord worden!"

Onrustig zit ik te wiebelen op de oncomfortabele krukken. Samen met mijn moeder ben ik een in een schoenenwinkel. En deze keer is het niet eens voor mij. Mijn schoenenrek staat namelijk al redelijk vol en een nieuw paar doet de wenkbrauwen van Vriendlief ver omhoog schieten. Deze keer heeft mijn moeder nieuwe schoentjes ‘nodig’. Ze drentelt door de zaak heen, pakt hier en daar een pump op en heeft de verkoopster naar achter gestuurd met drie verschillende schoenen. Ik ga nog wat verder onderuitgezakt zitten en bekijk de rest van het winkelend publiek. Een meter van me vandaan staat een vrouw kritisch te kijken naar de hoogte van een hak. Ik moet toegeven dat ze een paar extra centimeters best kan gebruiken, maar de keuze van haar schoenen moet ik haar afraden. Beginnen met een naaldhak lijkt me geen goed idee.
Aan de andere kant van de winkel zit een vrouw op haar hurken bij de kinderschoenen. Om haar heen liggen een stuk of vijf paar roze kindersandalen, met in het midden van deze chaos een meisje. Het meisje, gehuld in alle kleuren roze die je kan bedenken, past rustig alle sandalen. Toch merk ik dat ze een lichte voorkeur heeft voor een stel sandaaltjes met op de zijkant een meisje. Echte Dora-schoenen. Ook de moeder merkt dit aan haar dochter en vraagt: "Zullen we deze dan maar doen, Sara?" De kleine Sara begint te glunderen en antwoord: "Ja, die zijn leuk! Maar kunnen we die andere ook niet nemen?" Ik probeer niet eens om mijn lachen in te houden. Ik heb medelijden met haar toekomstige Vriendlief.

Een beetje van de kaart lig ik tussen de schoongewassen lakens van het ziekenhuisbed. Nog geen vier uur geleden lag ik nog halfnaakt op een smalle tafel met tientallen mensen om me heen. Nu lig ik aan het bed bij het raam te wachten op mijn ouders en Vriendlief. x93We hebben je een speciaal plekje aan het raam gegeven,x94 zei de verpleging nog. Jammer dat ze vergaten te zeggen dat het uitzicht bestaat uit een andere vleugel van het ziekenhuis. En dat het uitzicht aan de andere kant mijn buurman is. Van een dikke 200 kilo, een zwarte slip en het zweet gutsend uit al zijn porixebn. Wie heeft McDreamy dan nodig?

Wat een verschil met mijn andere buurman. Gladgestreken, zilvergrijs haar, een keurige krijtstreeppyjama en wie weet ook nog wel een snufje Old Spice op zijn dunne huid.

De kamer wordt platgelopen door mensen. Dixebtisten, af en toe niet onknappe fysiotherapeuten, zaalartsen en de altijd vrolijke Cecilia. Cecilia is onze voedingsassistente en verziet ons van hapjes en drankjes. Nu ook komt ze de kamer binnenhobbelen met haar piepende en krakende drankkarretje. Appelsap, thee, koffie, melk en karnemelk. Wat zal het worden? Opa Buurman bestelt een kopje koffie met een glas melk. Dikke Buurman vraagt keurig om een glaasje appelsap, maar is nooit tevreden, dus gooit er nog een opmerking tegenaan; x93Hey mop, krijgen we er ook iets lekkers bij?x94

De niet-onknappe Cecilia gooit er een giebellachje uit en kijkt hem dan ondeugend aan. Langzaam knoopt ze haar witte ziekenhuisblouse open, waardoor haar zwarte bh te zien is. Ik knipper even met mijn ogen om me te verzekeren dat dit echt gebeurt. Drie seconde later zie ik dat Dikke Buurman inderdaad met de voedingsassistente bezig is. Alleen zijn ze aan het bekvechten en is ze niet aan het strippen. Misschien moet ik toch maar van die morfine afblijven..

De OV-kaart is het middel om studenten met de trein te krijgen. Mij ook. Op een luie, koude middag stap ik rustig in de tram, in plaats van mijn roestige, maar trouwe tweewieler te pakken. Zo ook vandaag. Het kleine stukje dat ik van huis naar mijn eindbestemming moet overbruggen is niet zo lang, dus ik vermaak me door om me heen te kijken. Ik zie een vader met zijn veeleisende dochter. Van drie jaar. Die hij met haar prinsessengezicht niets durft te weigeren. Iets verderop waggelt een oudere vrouw met een grijze krullenbos langs het ‘wilt u zitten, ik kan staan-bordje’ en gaat demonstratief achterin zitten. En tegenover mij in het tweepersoonszitje zit een jongen van een jaar of zestien. Zijn rode pet heeft hij ver over zijn ogen getrokken en aan zijn bontkraag hangen druppels regen. Zijn oordopjes zie je niet, maar je kan je zo voorstellen dat de witte knopjes diep in zijn oren zijn gestopt. Niettemin hoor ik de bas uit zijn mp3-speler knallen. Toch is het niet de bas van de nieuwe Jay-Z of De Jeugd van Tegenwoordig. Deze stoere jongeman luistert op weg naar huis/school/vriendinnetje gewoon naar Neerlands trots; Marco Borsato.

Twee jongens in felgekleurde outfits sprinten achter elkaar aan. Ze kijken geconcentreerd naar elkaar, maar vooral naar xe9xe9n speciaal iets. De bal. De zweetdruppels op hun voorhoofd krijgen de kans niet om rustig naar beneden te glijden, maar vliegen er met elke stap vanaf. Er wordt aan mouwen getrokken, ellebogen in zijen geprikt en heel wat onchristelijke woorden geroepen. De jongens komen dichter bij het einde van het veld waar een klein doel staat. In het doel staat een nerveuze jongeman van zijn ene op zijn andere been te springen. De energie die achter het schot zit, is overweldigend. De bal vliegt het net in, waarna hij na een paar keer stuiteren blijft liggen. De blijdschap van de jongen vertaalt hij in radslagen en een hoop oerkreten. Dan klinkt er een helse fluit. Het is rust. Beide jongens wandelen naar de zijlijn waar ze met opgewacht worden voor een peptalk.

Dit gebeurt er elke dag in mijn buik. In mijn darmen om precies te zijn. Tweexebntwintig paar kicksen stampen over de DarmArena om een potje te voetballen. Alleen weet ik nooit hoe lang de rust duurt.

Na twee jaar van uit de hand gelopen borrels (drank, drank, karaoke!?) en goedgeslaagde personeelsuitjes is het klaar. Ik stop bij het restaurant aan de Amstel. Daar waar ik heel wat centjes heb verdiend, heel wat heb afgelachen en aan het eind afgehuild. Het is over. Zeker weten dat ik mijn vriendjes en vriendinnetjes er ga missen. Maar ook zeker weten dat ik er vaak terug zal komen voor verse muntthee of een soepje. De mensen met hun arrogante gedrag en bijdehante opmerkingen ben ik zat. Exe9n irritante opmerking kan ik hebben. Twee ook wel, maar een heel terras vol met arrogant volk kan ik niet meer aan. Helaas.

Na drie korte, maar krachtige maanden in een Steakhouse om de hoek, ben ik er toch maar helemaal mee gestopt. Horeca is niet meer hetzelfde. Je rent de benen onder je lijf vandaan, wringt je in de moeilijkste bochten, regelt speciale dingen en dan toch krijg je een schamele twee euro fooi. Ondankbaar volk.

Nu sta ik achter een rustige receptie bij een sportschool. Pasje scannen, af en toe wat vragen beantwoorden en koffie en thee zetten. How hard can it be? Pretty hard actually! Want ik was eventjes vergeten dat het een damessportschool is. Met dus alleen maar dames. Of eigenlijk vrouwen, want de helft ervan verdient het stempel dame niet. Wat een gebitch! Misschien toch maar weer overstappen naar de vriendelijke, flirtende, oudere mannen in het restaurant?

Klappertandend sta ik op het treinstation van Schiphol. Op en neer springend probeer ik wat warmer te worden. Het enige dat ik ermee bereik zijn de opgetrokken wenkbrauwen van mijn medewachtenden. Het is koud en erg vroeg. Maar het is voor een goed doel, want Femke en ik gaan weer naar ons stadje bij de zuiderburen. Antwerpen!!
Vorige week is het geld gestort van een maand hard werken, vandaag gaan we dat allemaal weer uitgeven. De Meir, Kammenstraat, vintage winkel bij ons om de hoek en Cafxe9 Zuid gaan vandaag grof geld verdienen. Onze torenhoge pumps hebben we ingeruild voor comfortabele (iehlg!) laarzen en we hebben beiden een grote tas om onze schouder hangen.
We gaan winkel in, winkel uit, winkel in, winkel uit. Na wat verloren euro’s, maar met extra kilo’s, komen we aan in een gigaaaantische winkel. Rijendik kleding, kleding, accesoires en schoenen. Dit is de hemel!
Na een halve winkel hebben we al genoeg over onze armen hangen om naar de paskamer te vertrekken. Jurkje xe9xe9n wordt meteen op de stapel ‘kopen’ neergelegd. Blouse xe9xe9n en twee naar de ‘niet doen’ en een paars tuniekje is twijfelgeval. Net zoals het jurkje met de zuurstokroze petticoat. Heerlijk voor kerst, een spetterend feestje of gewoon als ik daar zin in heb. Maar hij is aardig aan de prijs en ik heb al tien little black dresses. Twijfelend rits ik hem weer open en probeer hem uit te trekken. ‘Probeer’ inderdaad. Het verrekte ding gaat niet over ‘mijn meisjes’ heen en aan de andere kant niet over mijn heupen. Verdomde Nederlandse vormen!! Ik wiebel nog wat heen en weer maar het jurkje blijft stevig op zijn plaats zitten. De eerste zweetdruppels banen zich een weg naar mijn rug en mijn ademhaling begint sneller te gaan. Beelden van een boze verkoopster die mij uit het jurkje knipt, het kapotte jurkje dat ik moet afrekenen en de schaamte doemen voor me op. Op de rand van een paniekaanval scheur ik het jurkje een klein beetje open, om me na vijf minuten hijgend neer te laten ploffen. Met het jurkje naast me. Het verdoemde kledingstuk heeft de beslissing voor me genomen. Ik neem hem dus niet!

Donderdagochtend. Ik heb gisteravond mijn wekker vroeg gezet. Niet helemaal uit vrije wil, een student is bijna verplicht uit te slapen, maar vandaag is het nodig. Vandaag hoort deze student zijn boeken te pakken, een paar blikjes RedBull in te slaan en richting bibliotheek te fietsen. Een universiteitsstudent dan. Ik heb drie jaar geleden voor het HBO gekozen, dus ik doe het lekker anders. Ik installeer me in bad, koekje en een kop thee erbij en begin te lezen. Het is namelijk de week waar elke student weer met veel verwachting naar uit kijkt; tentamenweek!
Autersrecht, merkenrecht, vrijheid van meningsuiting, en honderd andere termen hebben we de afgelopen weken om onze oren gesmeten gekregen. Nu is het te vraag hoeveel daarvan is blijven hangen..Bij de gemiddelde MIM’er? Vrij weinig. Als een docent foto’s van McDreamy en McSteamy in zijn presentatie stopt bij een collegezaal gevuld met honderddertig meiden van in de twintig, dan doe je iets flink mis. Grey’s Anatomy van vorige week moet dan wel besproken worden.
Maar terug naar mijn leermomenten. Het bad blijkt na een half uurtje afgekoeld en ik heb geen zin het weer op te warmen, dus ik stap eruit. Ondertussen is mijn moeder thuisgekomen en heeft de opruimwoede in haar kop zitten. Gxe9k wordt ik ervan. Maar als ik dan in mijn eigen kamer aankom, de berg met kleren zielig op een hoopje zie liggen, krijg ook ik het te pakken. Ben ik ziek?! De opruimwoede heeft zich op mij gestort! Of is het gewoon Studie Afwijkend Gedrag?

"Ze gaat toch niet dood he?!?" is het eerste dat ze vraagt aan de vrouw die voor haar staat. Het is de dokter die zojuist een uur bezig is geweest me op te lappen. Dat hele uur heeft ze met Vriendlief in de wachtkamer gezeten om te wachten tot ik terug kom. Ze heeft totaal geen idee wat er zich afspeelt in dat kleine kamertje. Als ze haar nagels er al niet af had gebeten, had ze het nu wel gedaan. Van spanning.
Vriendlief probeert haar te kalmeren, maakt stomme grappen om haar af te leiden en haalt wat te drinken. Toch helpt het weinig. Maar de dokter kan haar gerust stellen. Het is allemaal prima verlopen en we kunnen al heel snel weer samen dansen, sjansen (tegenwoordig iets minder) en leuke dingen doen.
Niet veel later kom ik ook het kamertje uitgestrompeld. Mijn linkeroog zit vast met crxe8me, maar verder gaat het perfect met me. Het enige wat gedaan moest worden was een klein bultje weghalen op mijn ooglid. Totaal niet doodsbedreigend. Maar wel heel lief van Lotte dat ze zo bezorgd was.
Daarom; je bent een topper