De OV-kaart is het middel om studenten met de trein te krijgen. Mij ook. Op een luie, koude middag stap ik rustig in de tram, in plaats van mijn roestige, maar trouwe tweewieler te pakken. Zo ook vandaag. Het kleine stukje dat ik van huis naar mijn eindbestemming moet overbruggen is niet zo lang, dus ik vermaak me door om me heen te kijken. Ik zie een vader met zijn veeleisende dochter. Van drie jaar. Die hij met haar prinsessengezicht niets durft te weigeren. Iets verderop waggelt een oudere vrouw met een grijze krullenbos langs het ‘wilt u zitten, ik kan staan-bordje’ en gaat demonstratief achterin zitten. En tegenover mij in het tweepersoonszitje zit een jongen van een jaar of zestien. Zijn rode pet heeft hij ver over zijn ogen getrokken en aan zijn bontkraag hangen druppels regen. Zijn oordopjes zie je niet, maar je kan je zo voorstellen dat de witte knopjes diep in zijn oren zijn gestopt. Niettemin hoor ik de bas uit zijn mp3-speler knallen. Toch is het niet de bas van de nieuwe Jay-Z of De Jeugd van Tegenwoordig. Deze stoere jongeman luistert op weg naar huis/school/vriendinnetje gewoon naar Neerlands trots; Marco Borsato.