Tweexebntwintig jaar loop ik er al mee rond en tweexebntwintig jaar vecht mijn lichaam tegen zichzelf. Jarenlang werd ik ziek tijdens proefwerkweken of was ik maandenlang doodmoe. Vier jaar geleden vielen alle puzzelstukjes op hun plaats. Ik leed niet aan aanstelleritus of aan faalangst. Ik heb de ziekte van Crohn; een chronische aandoening van mijn darmen. Prima, ik heb ook astma en dat heeft me ook niet tegengehouden om te gaan bungeejumpen of zwemkampioene te worden.
Maar deze strijd was nog lang niet gestreden. Alle mogelijke onderzoeken heb ik gehad en alle medicijnen heb ik geslikt. Twintig infusen met rotzooi gingen mijn lichaam in en het personeel in het ziekenhuis kent me bij naam.
Alles ten spijt. Afgelopen maart werd ik in het ziekenhuis verwacht voor mijn allereerste operatie. Ik moet zeggen dat zo’n blauw operatiehemd me niet misstond, maar zenuwachtig was ik wel. Mijn niet-onknappe dokter – ik hoor McDreamy gemompeld worden – haalde 35 centimeter darm weg. Een stormloop van vrienden en familie tijdens bezoekuur volgde en toen ik werd ontslagen gingen er twee tassen met bloemen extra mee. Een hart onder de riem om hxe9xe9l snel beter te worden.
En nu? Nu gaat het weer als een speer met me! Vriendlief wordt al gek van mijn energie, ik ben weer dikke vrienden met mijn gammele tweewieler en sta te popelen om weer uit mijn dak te gaan. Next stop? Abseilen van de Euromast!