Twee jongens in felgekleurde outfits sprinten achter elkaar aan. Ze kijken geconcentreerd naar elkaar, maar vooral naar xe9xe9n speciaal iets. De bal. De zweetdruppels op hun voorhoofd krijgen de kans niet om rustig naar beneden te glijden, maar vliegen er met elke stap vanaf. Er wordt aan mouwen getrokken, ellebogen in zijen geprikt en heel wat onchristelijke woorden geroepen. De jongens komen dichter bij het einde van het veld waar een klein doel staat. In het doel staat een nerveuze jongeman van zijn ene op zijn andere been te springen. De energie die achter het schot zit, is overweldigend. De bal vliegt het net in, waarna hij na een paar keer stuiteren blijft liggen. De blijdschap van de jongen vertaalt hij in radslagen en een hoop oerkreten. Dan klinkt er een helse fluit. Het is rust. Beide jongens wandelen naar de zijlijn waar ze met opgewacht worden voor een peptalk.

Dit gebeurt er elke dag in mijn buik. In mijn darmen om precies te zijn. Tweexebntwintig paar kicksen stampen over de DarmArena om een potje te voetballen. Alleen weet ik nooit hoe lang de rust duurt.