Onrustig zit ik te wiebelen op de oncomfortabele krukken. Samen met mijn moeder ben ik een in een schoenenwinkel. En deze keer is het niet eens voor mij. Mijn schoenenrek staat namelijk al redelijk vol en een nieuw paar doet de wenkbrauwen van Vriendlief ver omhoog schieten. Deze keer heeft mijn moeder nieuwe schoentjes ‘nodig’. Ze drentelt door de zaak heen, pakt hier en daar een pump op en heeft de verkoopster naar achter gestuurd met drie verschillende schoenen. Ik ga nog wat verder onderuitgezakt zitten en bekijk de rest van het winkelend publiek. Een meter van me vandaan staat een vrouw kritisch te kijken naar de hoogte van een hak. Ik moet toegeven dat ze een paar extra centimeters best kan gebruiken, maar de keuze van haar schoenen moet ik haar afraden. Beginnen met een naaldhak lijkt me geen goed idee.
Aan de andere kant van de winkel zit een vrouw op haar hurken bij de kinderschoenen. Om haar heen liggen een stuk of vijf paar roze kindersandalen, met in het midden van deze chaos een meisje. Het meisje, gehuld in alle kleuren roze die je kan bedenken, past rustig alle sandalen. Toch merk ik dat ze een lichte voorkeur heeft voor een stel sandaaltjes met op de zijkant een meisje. Echte Dora-schoenen. Ook de moeder merkt dit aan haar dochter en vraagt: "Zullen we deze dan maar doen, Sara?" De kleine Sara begint te glunderen en antwoord: "Ja, die zijn leuk! Maar kunnen we die andere ook niet nemen?" Ik probeer niet eens om mijn lachen in te houden. Ik heb medelijden met haar toekomstige Vriendlief.