Uren van uitstellen, extra brainstormen en toch-opeens-iets-anders-doen zijn geweest en nu is het moment echt daar. De telefoon oppakken en bellen. Niet naar een jongen die ik stiekem wel leuk vind, maar niet durf te bellen, maar naar een echt, officieel bedrijf. Een bedrijf dat dagelijks honderden telefoontjes krijgt en laat beantwoorden door een verveelde secretaresse. En die moet ik nu gaan bellen voor mijn mediastage.
Bibberend pak ik de telefoon en toets het nummer in. Op een blaadje voor me staan de kernwoorden en in mijn hoofd heb ik al een heel praatje geoefend. Doorzetten nu!
Tuuuuut… tuuuuuuut…. "Met Nensiieee, Bedrijf Dit en Dat..??"
Met een kleine bibber in mijn stem, die vijlende Nancy waarschijnlijk niet eens hoort, dreun ik het hele riedeltje op. Ik hoor aan haar stem dat Nancy hier geen zin in heeft, als ze antwoordt: "Ja, hij is er effuh niet. Mag ik je telefoonnummer, dan belt ‘ie je wel effuh terug!"
Als ik opgehangen heb vraag ik me af waar zij dit baantje aan te danken heeft en besluit dan om de fiets naar de stad te pakken. Bijkletsen met Mirte!
Een aantal drankjes en een portie bitterballen later valt mijn oog op mijn telefoon. Exe9n oproep gemist. Exe9n nieuw bericht. De oproep blijkt van de Baas van Nancy en hij heeft de voicemail ingesproken. Opeens weet ik niet waar ik het zoeken moet. Uit mijn oksels komen opeens extra zweetdruppels en mijn handen worden klam. Hij heeft een voicemailbericht achtergelaten. Help! Wat een professionaliteit zal het uitstralen als ze me horen zeggen: "Hoooi, met mij. Ik ben even schoenen kopen, dus ik wil niet gestoord worden!"