Een beetje van de kaart lig ik tussen de schoongewassen lakens van het ziekenhuisbed. Nog geen vier uur geleden lag ik nog halfnaakt op een smalle tafel met tientallen mensen om me heen. Nu lig ik aan het bed bij het raam te wachten op mijn ouders en Vriendlief. x93We hebben je een speciaal plekje aan het raam gegeven,x94 zei de verpleging nog. Jammer dat ze vergaten te zeggen dat het uitzicht bestaat uit een andere vleugel van het ziekenhuis. En dat het uitzicht aan de andere kant mijn buurman is. Van een dikke 200 kilo, een zwarte slip en het zweet gutsend uit al zijn porixebn. Wie heeft McDreamy dan nodig?

Wat een verschil met mijn andere buurman. Gladgestreken, zilvergrijs haar, een keurige krijtstreeppyjama en wie weet ook nog wel een snufje Old Spice op zijn dunne huid.

De kamer wordt platgelopen door mensen. Dixebtisten, af en toe niet onknappe fysiotherapeuten, zaalartsen en de altijd vrolijke Cecilia. Cecilia is onze voedingsassistente en verziet ons van hapjes en drankjes. Nu ook komt ze de kamer binnenhobbelen met haar piepende en krakende drankkarretje. Appelsap, thee, koffie, melk en karnemelk. Wat zal het worden? Opa Buurman bestelt een kopje koffie met een glas melk. Dikke Buurman vraagt keurig om een glaasje appelsap, maar is nooit tevreden, dus gooit er nog een opmerking tegenaan; x93Hey mop, krijgen we er ook iets lekkers bij?x94

De niet-onknappe Cecilia gooit er een giebellachje uit en kijkt hem dan ondeugend aan. Langzaam knoopt ze haar witte ziekenhuisblouse open, waardoor haar zwarte bh te zien is. Ik knipper even met mijn ogen om me te verzekeren dat dit echt gebeurt. Drie seconde later zie ik dat Dikke Buurman inderdaad met de voedingsassistente bezig is. Alleen zijn ze aan het bekvechten en is ze niet aan het strippen. Misschien moet ik toch maar van die morfine afblijven..